เรื่องเล่าวันอาทิตย์ : เที่ยวไม่ซื้อทัวร์
ถ้าใครติดตามผมมาตลอดจะรู้ว่าผมพาไปเที่ยวทั้งในและต่างประเทศแบบไปเองตลอด อยากมาเล่าให้ฟัง ใครชอบเที่ยวทัวร์หรือคนทำทัวร์ก็มาอ่านกันได้นะครับ
ชงกาแฟร้อน ๆ ขนมปังอุ่น ๆ มาฟังกันได้เลย
ตอนแรกเลยผมก็มานั่งคิดนะ ซื้อทัวร์ก็ดี สบาย ง่าย เราทำงานเหนื่อยแทบตาย จะพักแต่ละที ขอสบาย ๆ ได้ไหม (ทำให้ผมไม่ค่อยไปปีนเขา นอนป่า) ปัจจัยแรกเลยที่ทำให้เลือกไปเองคือ
“ที่เราอยากไป ไม่ค่อยมีทัวร์จัดไป” อันนี้หมายถึงทัวร์จากไทยที่นิยมกัน พอไปต่างประเทศจริง มันมีทัวร์ท้องถิ่น ไกด์ท้องถิ่น แต่..แต่ คุณจะรู้ไหมล่ะครับ ว่าใครเพชรจริงเพชรเก๊ จะโดนหลอกไปเสียเอกราชหรือเปล่า
โอ๊ย..ไปถึงไหนหรือที่ทัวร์ไม่จัด คือผมเป็นสายประวัติศาสตร์วัฒนธรรมเป็นหลัก ที่ผมไปคือ ห้องสมุดประจำเมือง ร้านหนังสืออิสระ แหล่งศิลปะ สถาปัตยกรรมสุดล้ำ สุสานคนดัง หรือแม้แต่สถานที่สำคัญทางประวัติศาสตร์
มีทัวร์จัดน้อยมาก ถามหาคนไปด้วยยังไม่มีเลย !!
ผมเดิน 5 กิโลเมตรจากสถานีรถไฟที่มะนิลา เพื่อไปดูจุดที่โฮเซ่ รีซัล วีรบุรุษของชาติถูกคุมขังและประหารชีวิต มีทัวร์แหละ แต่หายากมาก เลยไปเองซะ
ประเด็นที่สอง คือ ผมเป็นคนรักอิสระ อินโทรเวิร์ต คงยากที่จะหาโปรแกรมทัวร์ได้ เจอสถานที่ที่ต้องการ หยุดอยู่ครึ่งวัน เต็มวันได้เลย ค่ายกักกันเอาชวิตช์ไปสองวันเต็ม ไม่ไปที่อื่นด้วย หรือไปสิงในร้านคิโนะคุนิยะที่ใหญ่ที่สุดที่สิงคโปร์ เกือบห้าชั่วโมง
ไกด์ทัวร์คงส่ายหน้า . .เมิงไปเองเหอะ
อิสระ ตามความต้องการแต่มันแลกมาด้วยความเหนื่อยครับ ตั้งแต่ก่อนไป เราต้องทำการบ้านเยอะ ทั้งเรื่องการเดินทางโดยละเอียด กรณีฉุกเฉิน อาหาร ห้องน้ำ และเรื่องเนื้อหาสถานที่
แต่ละสถานที่ ผมอ่านเอาตายเลยครับ อ่านแบบสอบ หลับตาต้องนึกสถานที่ในหัวได้ อธิบายให้คนอื่นเข้าใจได้ จัตุรัสเทียนอันเหมิน หลับตาเห็นทุกมุมและทุกเหตุการณ์ในปี 1989
หรือการเดินทาง จากโรงแรมจะเดินทางทิศไหน ถนนชื่ออะไร ไปขึ้นรถเมล์สายอะไร ฝั่งถนนใด ลงป้ายไหน และจะรู้ได้อย่างไรว่าถึงแล้ว ทั้งออฟไลน์ออนไลน์ (google street view ช่วยได้มาก) แล้วจะไปรถไฟที่สถานีใด ชานชาลาใด ค่ารถกี่บาท กินข้าวบนรถได้ไหม ลงรถไฟแล้วต้องนั่งแท็กซี่ จะบอกเขาอย่างไรดี ปริ้นท์ชื่อสถานที่ภาษาท้องถิ่นไปด้วย ระหว่างทางมีร้านอาหารอะไร ร้อยแปด แค่คิดก็เหนื่อย…แต่
แต่ผมบอกเลยว่า สนุกชิบหาย ได้เปลี่ยนสมองเหมือนเล่นเกมปริศนา หรือวินิจฉัยโรคซับซ้อนมาก ๆ ทำบ่อยเข้าจะเหมือนเกมต่อจิ๊กซอว์ครับ แม่นขึ้น ลำดับเหตุการณ์ได้ดี
หนังสือนำเที่ยว ไกด์บุ๊ก กูเกิ้ล เอไอ ถูกใช้หมด รีดพลังสมองออกมาเต็มที่ ไปกลับรอดสนุก แค่แผนสำเร็จก็ถึงจุดสุดยอดทางความคิดไปครั้งนึงแล้ว
แล้วเดินทางจริงล่ะ…
การเดินทางเอง คุณจะเจอสามสิ่งนี้เสมอ คือ สิ่งที่เป็นไปตามคาดหวัง สิ่งที่ประทับใจเกินคาด และสิ่งที่ผิดหวังไม่ว่าจะแก้ไขได้หรือแก้ไขไม่ได้
สิ่งที่คาดหวัง การเตรียมตัวที่ดีทำให้ราบรื่น คุณจะเดินจากรถไฟสถานีหนึ่งไปต่ออีกสถานีหนึ่งได้เร็ว คือคิดเร็ว แต่อุปสรรคมันก็เกิดเสมอทั้ง ๆ ที่เตรียมมา เช่น อ้าว ทางเชื่อมต่ออยู่ไหนฟระ หรือทางออก A ปิด ต้องไปทางเบี่ยง ไปโผล่ไหนก็ไม่รู้
สิ่งที่เกินคาด คือดีมาก เช่นตอนไปกินข้าวที่ไต้หวัน ร้านอาหารท้องถิ่น ไม่มีภาษาอังกฤษ คนขายพูดอังกฤษได้แค่ โอเค กับ โน้ว. ตัวผมเองพูดจีนได้แค่ หว่ออ้ายหนี่ หนี่อ้ายหว่อ ไอ้ครั้นจะพูดไป ผัวเขาคงเหยียบตายคาเมือง แต่เธอก็พยายามใช้ภาษาร่างกายกับผม…คือภาษามือ นะ
จนได้กินอาหาร ไม่มีโกรธ ไม่หงุดหงิด มีแต่รอยยิ้ม (ต่อหน้า) ตอนจ่ายเงินก็ช่วยบอก เอาแบงค์นี้นะ เอาอันนี้อีกนะ แล้วทอนมา ผมก็ประทับใจแหละ ช่วยนักท่องเที่ยว จะโกงไหม ก็เราไม่รู้นี่นา
สิ่งที่ต้องแก้ก็เยอะนะ เลวร้ายที่สุดคือตอนไปยุโรปแล้วข้ามเส้นเวลา และผมจองตั๋วรถไฟผิดวัน ใจหล่นไปตาตุ่มคืออะไร เข้าใจทันที !!
ไอ้ที่แก้ได้ก็มี นั่งรถไฟผิดฝั่ง เดินผิดทิศ กลับตัวได้นะ แต่มัน..ฮื้ย ไม่ถึงกับหงุดหงิด พอปั่นป่วนงงตัวเอง
เป็นประสบการณ์ที่ทัวร์ให้ไม่ได้ แน่นอนว่าไม่มีทัวร์ไหนพาคุณไปลำบากหรือผิดพลาดบ่อย
และนั่นคืออีกอย่างที่ผมชอบไปเองคือ ประสบการณ์เหมือนคนที่อาศัยในเมืองนั้น
ผมไม่ได้มีโอกาสไปเรียนหรือทำงานต่างประเทศนาน ๆ ไปใช้ชีวิต เคยแต่ไปอบรมสั้น ๆ และไปบรรยายสั้น ๆ ทั้งที่เคยฝันว่าอยากไปลุยสักสองสามปี
เลยใช้โอกาสแบบนี้แทน ผมชอบกินร้านท้องถิ่น จะได้รสชาติแบบที่คนแถวนั้นกิน อาหารในโรงอาหาร ข้าวกล่อง เข้าร้านสะดวกซื้อตามถนน
ขึ้นรถไฟ เบียดกัน แน่นตั๊บ เดินยาว ๆ ต่อสถานีหรือต่อคิวขึ้นรถบัส หยอดเหรียญ ใช้บัตรแตะ
เห็นผู้คนมาเล่นกลางจัตุรัส วิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะ เดินตะโกนบ่นกันในตลาดสด ที่แอฟริกานี่คือสุดยอดการบ่นแห่งหนึ่งเลย
นั่งกินแซนด์วิช ดื่มกาแฟในสวนสาธารณะ หรือแม้แต่ริมถนน เข้าไปในวัด มัสยิด โบสถ์ ศาลเจ้า ตามคนเมืองเข้าไป ไปเข้าร้านหนังสือ หรือแม้กระทั่งโรงอาบน้ำสาธารณะที่ต้องเปลือย
และต้องขอโทษที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงชายไทย
ประสบการณ์ไม่รู้จบสิ้นในที่ต่าง ๆ คือความประทับใจที่หาได้ยากยิ่ง ในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ไปเที่ยว 1-2 สัปดาห์คือที่สุด
ได้รีเฟรชสมอง รีบูทตัวเอง แบบที่โปรแกรมทัวร์อาจจะให้ไม่ได้สมบูรณ์อย่างที่ต้องการ
ไม่ว่าอะไรจะเกิด พยายามหาข้อดีของมัน และเก็บมาใช้ บันทึกไว้จำ ทำเพื่อปรับปรุง ส่วนข้อเสีย ๆ อย่าไปคิดมาก มันแค่กระผีกเดียว อย่าให้มาทำลายส่วนดีในชีวิตเราครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น